ღ نوشته هائي كه پيشكش كسي نميشود ღ

این لب بوسه فریبی که ترا داده خدا
ترسم آئینه بدیدن ز تو قانع نشود

صائب تبریزی

من به تو محکومم     مثل عیسی به صلیب      مثل آدم به زمین

من فقط مجبورم که بمیرم از تو

حس میکنم باقی امروز  و باقیمانده من را هم فدای ترسیم  دورنمای آینده ای

که از فردا شروع  میشود میکنم

خیلی روزمره و ساده و عامی شده ام

امروز بهانه ای بود که به دل یادآوری کنم ترا

من از تمام مردم شهر قشنگ‌ترم

    سپید می‌پوشم

    سپید می‌بینم

     سپید می‌گویم

     امّا غزل

    -دختر همسایه-

         از من قشنگ‌تر است

توسط  سید احمد حسینی 

به خیال این‌که هنوز می بینمت

ستاره می‌چینم

              ابر می‌بافم

                    ماه می‌بوسم

 توسط سید احمد حسینی

از نیازم ناز و از ناز تو می جوشد نیاز
حیرتی دارم که معشوق توام یا عاشقم

شفائی اصفهانی

با من اززنبوران زرین بال، بسیارگفته اند
                وشوق کارشان
                          با ذائقه ای والا
                                   که جزبلندترین را نمی بویند.

خوشا من
که شوق هزار کندو با من است،

                                       هنگام که تو را می بویم

 

 

ای والاترین گل!
ای توحش هشیار!
ای سرکش آرام

نگاهِ من پــِی معماریِ نُوینِ تنت

به کشف آمده تاریخ  باستانت را

علیرضا بدیع

تو خود را از من دریغ می‌کنی

تو از هر در که بازآیی بدین خوبی و زیبایی

دری باشد که از رحمت به روی خلق بگشایی

به زیورها بیارایند وقتی خوبرویان را

تو سیمین تن چنان خوبی که زیورها بیارایی

ما پیغام دوست داشتنمان را  با دود  به هم میرسانیم.

نمیدانم آن سو برای تو تکه چوبی هست ؟

من اینجا جنگلی را به آتش کشیده ام

تو عاشقانه دام می گستری ..

و من بی پروا و سر به هوا گرفتار می شوم !

یک بار هم ای عشق من از عقل میندیش
بگذار که دل حل بکند مسئله ها را

ما تلخی نه گفتنمان را که چشیدیم
وقت است بنوشیم از این پس بله ها را

در پشت چارچرخه ای فرسوده کسی خطی نوشته بود:

برخیز و بیا بتا    برای دل ما

 حل کن به جمال خویشتن  مشکل ما

بیا که عاشقی کنم   برای چشمهای تو
بیا که از تو پر شوم ، فدای چشمهای تو

میان خاطرات من ، کمی بیا قدم بزن
میان این دقیقه ها ، غم مرا به هم بزن
تویی که در جواب من ، همیشه آه می کشی
تن خمیده ی مرا ، شبیه ماه می کشی
تو بهترین ترانه ای که از دلم نمی روی
تو شعر صادقانه ای ، که جاودانه می شوی

رند تبریزی